Jedediah Smith Redwoods State Park leży w północno-zachodnim rogu Kalifornii, tuż przy granicy z Oregonem. To jeden z ostatnich pierwotnych lasów sekwoi wiecznie zielonych – najwyższych drzew świata. Niektóre pnie są tak szerokie, że mogłaby tam zamieszkać się mała rodzina, a kora tych drzew jest odporna na ogień i szkodniki, dzięki czemu przetrwały setki lat.
Park znajduje się poza głównym szlakiem turystycznym, trzeba zjechać z autostrady, przejechać wąską, gruntową drogą i wejść na ścieżki wijące się między gigantycznymi drzewami. Wilgotne powietrze, gęste korony i monumentalna skala sprawiają, że człowiek czuje się tu mały jak mrówka.
Pokażę Wam, które szlaki warto przejść, jak zaplanować wizytę, czego się spodziewać na miejscu oraz co sprawia, że Jedediah Smith Redwoods State Park jest tak wyjątkowy.
Sekwoje – wiecznie zieloni giganci
Sekwoje w Jedediah Smith Redwoods State Park to prawdziwe rekordzistki świata roślin. Najwyższe drzewa osiągają ponad 110 metrów, a niektóre mogą żyć nawet dwa tysiące lat. Dla porównania: typowy budynek 30-piętrowy jest niższy niż największe sekwoje. Ich pnie mają taką średnicę jak mała kawalerka.
Kora jest niezwykle gruba i odporna na ogień, szkodniki i gnicie, to dzięki niej drzewa przetrwały pożary, wichury i setki lat trudnych warunków. Młode sekwoje rosną szybko, nawet 1–2 metry rocznie, ale z wiekiem rosną dużo wolniej, za to robią się grubsze. Las przypomina monumentalną katedrę: filary z pni drzew, ponad którymi światło sączy się przez liście, tworzą wyjątkową atmosferę.
Jak sekwoje ze sobą współpracują
Jedediah Smith Redwoods State Park to nie tylko miejsce, gdzie rosną najwyższe drzewa świata. To ukryty pod ziemią świat, gdzie korzenie sekwoi łączą się tam z siecią grzybów, zwanych mikoryzowymi.
W tym podziemnym świecie nitki grzybni oplatają korzenie i wymieniają się z nimi tym, czego każde z nich potrzebuje.
Sekwoje mają potężne pnie, ale zaskakująco płytkie korzenie – sięgają zaledwie kilka metrów w głąb ziemi. Same nie byłyby w stanie czerpać wszystkich minerałów z gleby. Wtedy do akcji wkraczają grzyby. One rozkładają materię organiczną i „podają” drzewom fosfor, azot i wodę. W zamian dostają cukry, które sekwoje produkują dzięki fotosyntezie.
Ale to nie wszystko. Ta grzybowa sieć łączy drzewa ze sobą. Dzięki niej starsze sekwoje mogą „dzielić się” składnikami z młodszymi siewkami, które dopiero walczą o miejsce w lesie. To trochę tak, jakby gigantyczna rodzina sekwoi miała wspólną spiżarnię i system komunikacji.
Naukowcy mówią, że właśnie ta współpraca – drzewa i grzyby w tandemie – pozwoliła sekwojom przetrwać tysiące lat, susze, pożary i zmiany klimatu. Patrząc na te potężne olbrzymy w Jedediah Smith Redwoods State Park, warto pamiętać, że ich siła nie tkwi tylko w grubym pniu i wysokości. Pod ziemią kryje się sieć wsparcia, bez której nawet najstarsze sekwoje nie mogłyby rosnąć tak wysoko i tak długo.
Las „pamięta” swoje dzieje. Po pożarach, wichurach czy złamanych gałęziach drzewa reagują, wypuszczając nowe pędy w miejscach uszkodzeń. Pierścienie wzrostu zachowują informacje o klimacie sprzed setek lat, o suszach, powodzi i pożarach. Spacer wśród gigantów to nie tylko kontakt z monumentalnymi drzewami, ale też subtelna lekcja ekologii i historii przyrody.
Roślinność i fauna Jedediah Smith Redwoods State Park
Jednym z charakterystycznych zjawisk w sekwojowych lasach jest fog drip, mgła osiada na liściach, a następnie spływa na ziemię, nawadniając rośliny i utrzymując wilgotność nawet w porze suchej. Dzięki temu wśród gigantów rośnie bogata roślinność: paprocie, dzikie lilie, rododendrony i azalie, które kwitną od wiosny do lata.
W runie leśnym znajdziemy też jagody huckleberry, wyglądające jak borówki, pomarańczowe jagody salmonberry, przypominające w smaku maliny, pożywienie dla wiewiórek, chipmunków, jeleni i innych zwierząt.
W parku żyją jelenie, wiewiórki szare i Douglasa, szopy, bobry, wydry, a nawet niedźwiedzie i pumy. Dzięcioły, puszczyki i rybołowy, tworzą charakterystyczną dla parku dźwiękową oprawę.
Rekordy w świecie sekwoi
Najwyższe drzewo świata to Hyperion, mierzący 115,7 metra. Największą objętość i masę drewna ma jednak General Sherman w Sequoia National Park – 83,8 metra wysokości, ponad 11 metrów średnicy pnia i wiek szacowany na 2 200–2 700 lat. Choć nie jest najwyższy, jego objętość przewyższa wszystkie inne – w środku pnia zmieściłaby się mała wioska domków.
Historia parku
Jedediah Smith Redwoods State Park nosi imię Jedediaha Stronga Smitha, pierwszego nie-rdzennego Amerykanina, który w XIX wieku przemierzał zachodnie terytoria USA, badając rzeki i szlaki Kalifornii. Jego raporty były jednymi z pierwszych dokładnych opisów tych terenów.
Jedediah Smith Redwoods State Park jest częścią systemu Redwood National and State Parks. Cały system obejmuje ponad około 42 500 hektarów pierwotnych lasów, 36% wszystkich kalifornijskich starych sekwoi. Wiele nazw w parku upamiętnia darczyńców i osoby, które walczyły o zachowanie tego lasu.
Stout Memorial Grove – najlepszy spacer wśród sekwoi
W Jedediah Smith Redwoods State Park wybraliśmy się na szlak, który miał być krótkim spacerem, a skończyło się na kilku godzinach podziwiania i fotografowania. Nie mogłam się stamtąd ruszyć, żałowałam każdego drzewa, które opuszczałam. Do tej pory uważałam mglisty las w Oregonie za najpiękniejszy na świecie, teraz kocham oba.
Łączy je więcej, niż mogłoby się wydawać, obok majestatycznych sekwoi rosną tu również daglezje, klony wielkolistne czy czerwone olsze. Nawet runo wydaje się znajome, bo w gęstym cieniu królują paprocie, które tworzą zielony dywan pod koronami drzew. Świerki sitka też jeszcze występują w Jedediah Smith Redwoods State Park, choć nie dominują w lesie, zauważyliśmy je wzdłuż drogi prowadzącej do parku, ciągnęły się niemal nieprzerwanie aż do wejścia na szlaki.
Stout Memorial Grove to niewielka pętla, ma zaledwie 1 km długości, ale jak już się wejdzie między sekwoje, czas przestaje istnieć, las rzuca czar i nie wypuszcza.
Historia Stout Grove
To miejsce ma swoją historię. Na początku XX wieku Clara W. Stout podarowała ten fragment lasu, by ocalić go przed wycinką. Dzięki temu Stout Grove stał się pierwszym dedykowanym gajem sekwoi w parku Jedediah Smith. Dziś to jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w całym kompleksie, i teraz rozumiem dlaczego.
Szlak zaczyna się tuż przy Howland Hill Road. Pętla jest łatwa, dostępna dla każdego, a sekwoje są tu ogromne, stare, majestatyczne. Światło przenika przez korony, wilgoć unosi się w powietrzu, a każdy krok to jak wejście do krainy czarów. Fotografowanie tu to czysta przyjemność, proporcje, struktura, światło, wszystko gra.
Parking znajduje się około 200 metrów od początku szlaku, na niewielkiej, nieutwardzonej działce. Latem zapełnia się błyskawicznie, więc warto przyjechać wcześnie, albo przygotować się na spacer z dalszego miejsca.
Stout Grove często nazywany jest sercem sekwoi Jedediah Smith. I coś w tym jest. To nie tylko obowiązkowy punkt dla tych, którzy są tu pierwszy raz, to miejsce zostanie ze mną na zawsze.
Szlaki w Jedediah Smith Redwoods State Park
🥾Boy Scout Tree Trail
Najpopularniejszy szlak, około 1,6 km w obie strony. Łatwy, prowadzi przez gęsty las starych sekwoi.
📸Stout Grove Trail
Krótki, około 800 m, prowadzi przez największe i najstarsze drzewa parku. Idealne warunki do fotografii.
⛰️Mill Creek Trail
Dla bardziej doświadczonych wędrowców, trasa około 6 km w jedną stronę.
Pobierz darmową broszurę, która ułatwi zaplanowanie wizyty w Jedediah Smith Redwoods State Park
Sekwoje przybrzeżne kontra olbrzymie – dwa oblicza kalifornijskich gigantów
Sekwoje z Jedediah Smith Redwoods State Park to tak zwane sekwoje przybrzeżne, czyli Sequoia sempervirens. Rosną wzdłuż północnego wybrzeża Kalifornii, gdzie mgła z Pacyfiku codziennie nawadnia ich korony. To właśnie te drzewa nazywamy „redwoodami”, nie bez powodu.
Ich drewno ma głęboki, czerwonawy odcień, a kora przypomina cynamonową włókninę: miękką, grubą i odporną na ogień. Przez lata ich trwałość była tak ceniona, że redwoody masowo wycinano na budulec, zanim powstały parki chroniące te lasy.
Ale nie wszystkie sekwoje są takie same. W głębi Kalifornii, w górach Sierra Nevada, rosną sekwoje olbrzymie. To kuzynki redwoodów, niższe, ale masywniejsze. Ich pnie osiągają nawet 11 metrów średnicy, a objętość drewna w jednym drzewie potrafi przewyższyć wszystko, co rośnie na Ziemi.
Najsłynniejszym przykładem jest wspomniany wcześniej General Sherman w Sequoia National Park,
Redwoody z Jedediah Smith są smukłe, strzeliste, z koroną wysoko nad ziemią. Sekwoje olbrzymie. monumentalne, rozłożyste, z grubą, spękaną korą i bardziej suchym środowiskiem.
Jedne rosną w wilgotnej mgle wybrzeża, drugie w śnieżnych dolinach górskich. Jedne są najwyższe, drugie, najcięższe. Oba gatunki są unikalne, oba przetrwały tysiące lat, oba zasługują na podziw. Ale jeśli chcesz poczuć się jak mrówka, to właśnie redwoody z Jedediah Smith to sprawią najlepiej.
Porady praktyczne
Bezpieczeństwo: mimo że trasy są łagodne, pamiętaj o wygodnym obuwiu i wodzie. W lesie panuje duża wilgotność, a korzenie mogą być śliskie.
Zdjęcia i obserwacje. Na każdym ze szlaków znajdziesz punkty idealne do fotografii. Najlepiej ustawić osobę lub grupę przy pniu drzewa , w ten sposób łatwo oddasz jego ogrom. Sprawdź też strumienie, mostki i światło przecinające koronę, nadają zdjęciom głębi i pokazują strukturę lasu.
Czas wizyty: nawet 2–3 godziny pozwolą zobaczyć najważniejsze fragmenty parku, ale jeśli chcesz przejść wszystkie szlaki, zaplanuj cały dzień.
Parkowanie: w pobliżu głównych wejść są parkingi, jednak w sezonie mogą szybko się zapełnić.
Oznakowanie: wszystkie ścieżki są dobrze oznakowane. Warto pobrać mapę z oficjalnej strony parku.
Jak dojechać do Jedediah Smith Redwoods State Park
Park leży w północno-zachodnim rogu Kalifornii, tuż przy granicy z Oregonem, około 14 km na wschód od Crescent City, przy Highway 199. To droga, która sama w sobie jest atrakcją, wijąca się przez gęsty las, z widokami, które zapowiadają, co czeka dalej.
- Jeśli jedziesz z północy, to tylko 35 minut jazdy na południe drogą US-101, potem skręt na Highway 199. Z Grants Pass (Oregon) dojazd zajmuje około 1,5 godziny, przez góry i lasy, trasa malownicza, ale kręta.
- Z południa, np. z San Francisco, ( polecam nasz wpis) czeka Cię długa, ale piękna droga: Highway 101 na północ, przez Eureka i Crescent City. To około 7 godzin jazdy i ponad 360 mil, więc warto zaplanować nocleg po drodze.
Ostatni odcinek prowadzi przez Howland Hill Road, wąską, nieutwardzoną drogę przez las. Nie nadaje się dla dużych kamperów, ale osobówką przejedziesz bez problemu.
Droga jest przejezdna, choć miejscami bardzo wąska. Warto zwolnić, nie tylko dla bezpieczeństwa, ale też dla widoków. Sekwoje rosną tuż przy krawędzi drogi, ich piękno robi wrażenie jeszcze zanim wejdziesz do parku.
